از اسفند 1386 دیگر سری به اینجا نزده ام ... اگر این سرا در جایی به غیر از فضای مجازی ساخته شده بود احتمالا تا این لحظه اگر در گذر زمان به ویرانه بدل نشده بود دست کم بخشی از آن سرای عنکبوتها و جانوران دیگر شده بود و شاید هم فرصت طلبان در آن سکنا گزیده بودند و صاحبش گشته بودند .. اما همه چیز همانطور که بود سر جای خود باقیست .. همه چیز در درون 

بیرون اما .. تقریبا هیچ چیز به شکل سابق خود باقی نمانده است .. چه از فضای جامعه و کشور و حال و هوای مردم تا آداب زندگی و امور روزمره و حتی خود من که اگر این روزها به تجربه گذشته نگاه میکنم . میبینم که آنقدر با آن گذشته بیگانه ام که بخشی از وقایع آن را حتی به سختی به یاد می آورم و تازه با حذف شدن بسیاری از جزئیات.

البته باکی نیست .. چرا که تغییر خاصیت آدمیست و به نظرم هیچگاه نباید صلب به جا ماند

عوض شده ایم .. از فراز و نشیبهای بسیار گذشته ایم .. بسیار زمین خورده ایم .. شاید بسیاری از باورهایمان هم تغییر کرده و باورهای جدید جای آنها را گرفته .. حکایت این 4 سال .. در نوع خود حکایتیست .. شاید روزی مجال و انگیزه ای برای روایتش پیدا شد.

هنوز نمیدانم آیا دوباره کرکره اینجا را بالا خواهم زد یا نه .. اینجا به گردگیری نیاز دارد و تعمیر .. انگیزه میخواهد و عشق .. شاید دوباره از نو آغاز کنم .. دنیا را چه دیدی .. تا آن موقع ایام همگی به کام .. روز و شب و اوقات بر همگی خوش

ارادتمند

ژنرال

گرگ در سکوت می میرد.

" لرد بایرون "

By : Paul Simon and Art Garfunkel

Hello, darkness, my old friend
I've come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision
That was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
Beneath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed
By the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share...
And no one dare
Disturb the sound of silence.

"Fools," said I, "you do not know
Silence like a cancer grows."
"Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you."
But my words like silent raindrops fell,
And echoed in the wells of silence.

And the people bowed and prayed
To the neon god they made.
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming.
And the signs said: "The words of the prophets
Are written on the subway walls
And tenement halls,
And whisper'd in the sound of silence."

By: Joan Armtrading

Sad are the eyes
Yet no tears
The flight of the wild geese
Brings a new hope

Rescued from all this
Old friends
And those newly found
What chance to make it last

When there's danger all around
And reason just ups and disappears

Time is running out
So much to be done
Tell me what more
What more
What more can we do.

There were promises made
Plans firmly laid
Now madness prevails
And lies fill the air.

What more, Oh
What more
What more can we do.
What chance to make it last

What more
What more can we do.

دلا امشب سفر دارم

چه سودایی به سر دارم

حکایتهای پر شرر دارم

چه  بزمی با تو تا سحر دارم

به پرواز آسمان عشق

چه خوش رنگین بال و پر دارم

به صحرای بیکران عشق

سفرهای پرخطر دارم

نمی ترسم از فتنه طوفان

دلی چون دریای خزر دارم

به بی تابی قلب عاشقان

پیامی از شمس و قمر دارم

من امشب با خدای خود مناجاتی دگر دارم

نیایشها به درگاهش از این شور و شرر دارم

ز لطف بی کران او تشکرها کنم اما

شکایتها به درگاهش ز سودای بشر دارم

نمی ترسم از فتنه طوفان

دلی چون دریای خزر دارم

به بی تابی قلب عاشقان

پیامی از شمس و قمر دارم

خبرت خرابتر کرد جراحت جداییتو چه ارمغانی آری که به دوستان فرستیبشدی و دل ببردی و به دست غم سپردیدل خویش را بگفتم چو تو دوست می​گرفتمتو جفای خود بکردی و نه من نمی​توانمچه کنند اگر تحمل نکنند زیردستانسخنی که با تو دارم به نسیم صبح گفتممن از آن گذشتم ای یار که بشنوم نصیحتتو که گفته​ای تامل نکنم جمال خوباندر چشم بامدادان به بهشت برگشودن

چو خیال آب روشن که به تشنگان نماییچه از این به ارمغانی که تو خویشتن بیابیشب و روز در خیالی و ندانمت کجایینه عجب که خوبرویان بکنند بی​وفاییکه جفا کنم ولیکن نه تو لایق جفاییتو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشاهیدگری نمی​شناسم تو ببر که آشناییبرو ای فقیه و با ما مفروش پارساییبکنی اگر چو سعدی نظری بیازمایینه چنان لطیف باشد که به دوست برگشایی

داشتم آخرین نامه ها را می نوشتم. به نقل قولی از اثری ادبی محتاج شدم. وقتی سراغ قفسه کتابها رفتم بی هوا چشمم به" هشت کتاب " افتاد که سالها بود بی آن که سراغی از او بگیرم ساکت و متین در گوشه قفسه رختی از خاک را به نشان گذر زمان بر خود پوشیده بود.

وقتی گشودمش این شرح حال آمد و چقدر در این لحظه با معنا بود.

" و نترسیم از مرگ "

" مرگ پایان کبوتر نیست "

" مرگ در ذهن اقاقی جاریست "

" مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد "

" مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید "

" مرگ با خوشه انگور می آید به دهان "

" مرگ در حنجره سرخ- گلو می خواند "

" مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است "

" مرگ گاهی ریحان می چیند "

" مرگ گاهی ودکا می نوشد "

" گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد "

" و همه می دانیم "

" ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است "